वृत्तसेवा :- लोकशाहीच्या पावलांवरचा लाठीमार जंतर-मंतरवरून संसदेकडे निघालेल्या आंदोलनकर्त्यांच्या पायातील या चपला केवळ रबर, चामडे किंवा कापडाच्या नाहीत. त्या भारताच्या लोकशाहीवर विश्वास ठेवणाऱ्या तरुणांच्या पावलांच्या साक्षीदार आहेत. त्या विद्यार्थ्यांच्या आहेत, संशोधकांच्या आहेत, शेतकऱ्यांच्या आहेत, कामगारांच्या आहेत, संविधानावर श्रद्धा असलेल्या प्रत्येक नागरिकाच्या आहेत. या चपलांचा मालक कदाचित आज जखमी असेल. कोणाच्या डोक्यावर लाठी बसली असेल, कोणाचा हात मोडला असेल, कोणाला ओढत नेण्यात आले असेल. पण त्यांच्या पायातून निसटलेल्या या चपला आजही एकच प्रश्न विचारत उभ्या आहेत—लोकशाहीत शांततापूर्ण आंदोलन करणे हा गुन्हा आहे का? लाठीचार्ज झाला. अश्रुधूर उडाला. धावपळ झाली. अनेक तरुण जमिनीवर कोसळले. त्या गोंधळात शरीरांपासून वेगळ्या झालेल्या या चपला आता एका शांत प्रदर्शनासारख्या पडून आहेत. त्या ओरडत नाहीत, घोषणा देत नाहीत; पण त्यांचे मौनच सर्वात मोठा आरोप बनले आहे. या चपलांवर धूळ आहे, चिखल आहे, काहींवर रक्ताचे डाग असतील. पण त्यांच्यावर संविधानावरील विश्वासाची छापही आहे. त्या सांगतात की या देशातील युवक अजूनही लोकशाही, न्याय, समानता आणि अभिव्यक्ती स्वातंत्र्य यांसाठी रस्त्यावर उतरतो. त्याला हिंसा नको आहे; त्याला संवाद हवा आहे.
जेव्हा सत्तेला प्रश्न विचारणाऱ्या पावलांवर लाठ्या चालतात, तेव्हा जखमी फक्त आंदोलनकर्ते होत नाहीत—जखमी होते लोकशाहीचे मूल्य. जखमी होते संविधानाचे आत्मसन्मान. जंतर-मंतरपासून संसदेपर्यंतचा हा प्रवास केवळ मोर्चाचा नव्हता; तो लोकशाहीवरील विश्वासाचा प्रवास होता. त्या विश्वासाला उत्तर म्हणून जर लाठी मिळत असेल, तर इतिहास या चपलांना विसरणार नाही. आज या चपला रस्त्यावर पडल्या आहेत. उद्या त्या संग्रहालयात नसतील; पण त्या लोकांच्या स्मरणात राहतील. कारण त्या सांगतात - "पावले थांबू शकतात, पण लोकशाहीकडे चालण्याचा प्रवास थांबत नाही." या चपला पराभवाचे प्रतीक नाहीत. त्या संघर्षाचे, प्रश्न विचारण्याच्या अधिकाराचे आणि संविधानिक मूल्यांवरील अढळ विश्वासाचे प्रतीक आहेत. लोकशाहीला जिवंत ठेवणारी शक्ती संसदेच्या भिंतींमध्ये नाही, तर अशा असंख्य पावलांमध्ये आहे जी अन्यायाविरुद्ध चालत राहतात.
संकलन :- लोकनाथ यशवंत/पवन भगत
संपादक :- दिपक चरणदास भगत, (विद्याश न्युज), मो. 9421717068
0 टिप्पण्या